Árið 2025 var krefjandi en gjöfult

Árið 2025 hefur verið eitt af þessum árum sem skilja eftir sig spor. Ár þar sem eitthvað gamalt fékk að víkja og nýtt að mótast. Ár hamskipta og get get ekki annað sagt en takk fyrir mig.

Ég hef oft sagt að stærstu umbreytingarnar eigi sér ekki stað þegar allt gengur vel, heldur þegar við stöndum andspænis okkur sjálfum af heiðarleika. Fyrir mig var árið 2025 árið sem ég hætti að leita svara út á við og fór að hlusta inn á við – af alvöru.

Þegar innsæið fær rödd

Í upphafi árs byrjaði ég að heyra innsæið skýrar en áður. Ekki sem háværar skipanir, heldur sem mjúk en ákveðin skilaboð:

Elskaðu sjálfa þig. Taktu ábyrgð. Hættu að benda út á við. Líttu inn á við.

Þar hófst vegferðin. Vegferðin að horfast í augu við sjálfa mig – bresti mína jafnt sem styrkleika. Að sjá þá parta sem höfðu beðið lengi eftir athygli minni, samþykkja þá, heila og sleppa tökunum á því sem þjónaði mér ekki lengur.

Ég lærði að allt byrjar innra með mér. Ekki í ytri aðstæðum. Ekki í öðru fólki. Heldur hér, innra með mér.

Ábyrgðin er mín

Einn dýrmætasti lærdómur ársins var þessi: það er ekki það sem gerist í lífinu sem skiptir mestu máli, heldur hvernig ég tekst á við það. Hvernig ég vinn úr því. Hvernig ég bregst við.

Ég hætti smám saman að reyna að breyta öðrum. Ég sá að eina manneskjan sem ég get raunverulega breytt er ég sjálf. Og þegar ég breytist, breytist umhverfið mitt líka.

Sum sambönd dýpkuðu. Önnur runnu sitt skeið. Það var sárt – en líka eðlilegt. Fólk kemur inn í líf okkar með ólíkan tilgang. Sumir verða samferða okkur lengi, aðrir staldra stutt við en kenna okkur dýrmæta lexíu og halda svo áfram sína leið.

Innri samtölin móta lífið

Ég áttaði mig á því hversu mikil áhrif innri samskipti mín höfðu á líf mitt. Röddin sem hafði fylgt mér lengi – röddin sem sagði mér að vera ekki of mikið, taka ekki of mikið pláss, að ég væri ekki nóg hafði fengið að vaxa óáreitt árum saman.

Að breyta þessari rödd var áskorun. En líka frelsi.

Þegar ég tók ábyrgð á því hvernig ég tala við sjálfa mig, hvernig ég hugsa, næri líkama minn, huga og sál, fóru af stað miklar breytingar. Ég fann að hamingjan býr ekki í ytri hlutum ef eitthvað innra með mér segir að ég sé brotin.

Þegar innra landslagið breytist, breytist allt.

Óttinn sem fylgir umbreytingu

Með breytingum fylgir ótti. Óttinn við að vera misskilin. Óttinn við að vera of mikið eða of öðruvísi, að vera ekki samþykkt.

Ég fann að ég hafði ekki alveg leyft mér að stíga fram sem sú manneskja sem ég var að verða. Ég var feimin. Hrædd við að vera berskjölduð, hrædd við að sýna þessa nýju manneskju sem ég var orðin. En ég lærði að finna hugrekki til að stíga inn í óttann og viljann til að halda áfram. Það var minn innri hvati sem hélt mér á nýju vegferðinni því ég fann svo sterkt hvað mér leið betur, hvað lífið varð áreinslulausara og skemmtilegra.

Það getur fylgt því sársauki að breyta en það getur verið enn meiri sársauki að gera ekki neitt

Það sem hefur breyst

Í dag finn ég:

• Meiri ró og frið innra með mér

• Aukið traust á að allt verði eins og það á að vera

• Minni þörf fyrir að hafa rétt fyrir mér eða útskýra mig

• Meiri getu til að vera í stað þess að reyna stöðugt að gera, stjórna eða laga

• Meiri mildi gagnvart sjálfri mér – engin mistök, aðeins lærdómur

Ég hef lært að óttinn er oft rödd vanans. Hann reynir að draga mig aftur í það sem er kunnuglegt, jafnvel þótt það þjóni mér ekki lengur. Það er eðlilegt að fara fram og til baka á þessari vegferð, það sem skiptir máli er að taka eftir því án þess að dæma eða reyna að stjórna, samþykkja að þetta var partur af mér en halda samt áfram að breyta.

Líkaminn man

Einn dýpsti lærdómurinn var að líkaminn man allt. Hann geymir sár, minningar og tilfinningar sem hugurinn hefur ekki alltaf verið tilbúinn að horfast í augu við.

Þegar ég hægi á mér, hlusta og sit með því sem er, hefst heilunin. Ekki með baráttu – heldur með samþykki.

Að skila skömminni, þjáningunni. Að leyfa sorg og reiði að fá rými. Að viðurkenna að lífið er ekki alltaf gleði og glimmer heldur er það allskonar – og það er í lagi.

Ný tímalína

Ég get ekki breytt fortíðinni. En ég get lært af henni. Ég get valið hvað ég tek með mér áfram – og hvað ég skil eftir því allt sem ég veiti athygli vex og dafnar sama hvort það er gott eða slæmt.

Framtíðin sem ég er að skapa verður ekki byggð á gömlu mynstri. Hún mótast af því hvernig ég mæti sjálfri mér í dag.

Vegferðin er ekki alltaf auðveld en það verður auðveldara að stíga öldurnar með hverju skrefi sem ég tek, þegar ég er hætt að synda á móti straumnum þá fer ég í meira flæði við lífið og finn minn takt til að takast á við það með nýjum hætt, ekki í mótspyrnu og ótta heldur af hugrekki og festu. 

Því gjöfin sem bíður handan við óttann er betri útgáfa af mér.

Hvað tekur þú með þér frá árinu 2025 – og hvernig langar þig að stíga inn í árið 2026?