Helgun í eigin lífi

Allt sem þú þarft býr innra með þér

Það er ekki sjálfselska að elska sjálfa(n) sig – það er sjálfsást. Mikilvægasta samband sem við eigum er sambandið við okkur sjálf. Það er eina sambandið sem fylgir okkur alla ævina, frá því við fæðumst og þar til við kveðjum þennan heim.

Við þurfum ekki að leita í ytri aðstæður eða annað fólk til að finna hamingju, gleði eða tilgang. Allt þetta býr innra með okkur sjálfum. Þegar við verðum aftengd okkar eigin kjarna förum við hins vegar að leita út fyrir okkur sjálf til að fylla tómarúm sem hefur myndast innra með okkur.

Sjáðu fyrir þér að þú sért heiðblár himinn. Engin ský á lofti. Þú ert í fullkomnu jafnvægi við sjálfa(n) þig. Þú ert nóg. Það er ekkert sem þarf að laga, bæta eða breyta til að lífið verði betra. Þú finnur frið, jafnvægi og skýrleika. Þú ert í tengingu við þitt sanna sjálf.

Svo birtist ský.

Eitthvað gerist í lífi þínu sem hefur áhrif á þig – og þannig er lífið. Við getum valið að leyfa því að koma, taka á móti því og leyfa því síðan að fara. En oft erum við ekki tilbúin að takast á við það sem er erfitt eða óþægilegt. Við viljum halda í það sem er gott og skemmtilegt en ýta frá okkur því sem sárar, vekur ótta eða kallar fram vanlíðan. Þá myndast togstreita innra með okkur.

Allt hefur sinn tíma. Það kemur, staldrar við og fer. Lífið heldur áfram.

Stundum er lífsreynslan þó svo erfið að við finnum okkur ekki tilbúin að horfast í augu við hana. Í stað þess að gefa henni rými felum við hana. Við setjum upp grímu og látum líta út eins og allt sé í lagi, þó eitthvað kraumi innra með okkur. Við skiljum ekki af hverju okkur líður eins og okkur líður. Það er ekki fyrr en við erum tilbúin að horfast í augu við það sem hefur verið bælt niður, gefa því rými og samþykkja það sem hluta af okkur og okkar vegferð, að við getum sleppt tökunum. Þá hættir það smám saman að hafa stjórn á okkur.

Það er ekki það sem gerist í lífi okkar sem skiptir mestu máli, heldur hvernig við tökumst á við það. Allar tilfinningar hafa rétt á sér. Þær eru hluti af lífinu og mikilvægt er að gefa þeim öllum rými – gleðinni, sorginni og öllu þar á milli. Þegar við leyfum skýjunum að koma og fara, lærum við, vöxum og styrkjumst.

Þegar við erum ekki tilbúin að hleypa lífsreynslunni í gegn festir hún rætur í líkama og huga. Þar safnast upp streita, óuppgerðar tilfinningar og sársauki sem með tímanum gerir okkur fjarverandi. Við förum að leita út á við til að fylla eitthvað sem við upplifum sem skort innra með okkur.

Þegar taugakerfið er stöðugt undir álagi og við lifum á sjálfstýringu verður erfitt að skynja hvað við þurfum hverju sinni. Við hættum að næra okkur sjálf og hlúa að eigin velferð. Í staðinn förum við að uppfylla væntingar annarra – fólks, vinnustaða og samfélags. Við verðum hluti af hjörðinni sem flýtur áfram án þess að staldra við og spyrja: Af hverju er ég að gera þetta? Hvað skiptir mig raunverulega máli?

Við gerum eins og hinir til að vera samþykkt. Smám saman fjarlægjumst við okkur sjálf.

Ert þú mögulega á sjálfstýringu? Búin(n) að gleyma hvað skiptir þig raunverulega máli? Ertu alltaf á fullu, brjálað að gera – en samt gerist lítið sem nærir þig? Gefurðu þér sjaldan tíma til að staldra við, finna, sjá og upplifa það sem er í raun og veru að gerast í lífi þínu?

Mín reynsla er sú að með samtali, hreyfingu og hugleiðslu getum við endurstillt innri áttavita okkar. Þannig getum við fundið aftur tenginguna við okkur sjálf og forgangsraðað lífi okkar út frá því sem þjónar okkur best.

Ég hef oft velt því fyrir mér hversu auðvelt það er að villast í aðstæðum og gleyma sjálfum sér. Fyrir um tuttugu árum hófst mín eigin vegferð í sjálfsrækt. Hún átti rætur sínar að rekja til djúps sársauka innra með mér. Lengst af var líf mitt drifið áfram af þörfinni til að sanna mig, vera dugleg og verðug í augum annarra og uppfylla ytri væntingar.

Ég spurði mig aldrei hvað gerði mig hamingjusama – ekki fyrr en ég gafst upp og sá ekki lengur tilganginn með lífinu. Innra tal mitt hvíslaði að heimurinn væri betri án mín. Sá sársauki varð kveikjan að því að ég fór að skoða hvað ég þyrfti að breyta innra með mér til að líða betur.

Það tók mig tíma að skilja að þótt breytingar séu erfiðar, þá er það oft enn erfiðara að gera ekki neitt. Aðgerðarleysi dregur úr okkur kraftinn og gerir lífið smám saman litlaust.

Innri breytingar - ytri heimur

Þegar ég fann hugrekkið til að horfast í augu við sjálfa(n) mig, skugga mína og allt það sem ég hafði bælt niður, tók lífið að breytast. Með því að líta inn á við, horfast í augu við gömul sár, ótta og vanmátarkennd og taka ábyrgð á eigin viðbrögðum, hegðun og innri samskiptum, opnaðist nýr veruleiki.

Þegar ég sleppti því sem þjónaði mér ekki lengur og ræktaði það sem studdi við mína innri hamingju, breyttist lífið. Ég áttaði mig á því að það er ekki fólkið eða aðstæðurnar sem móta líðan mína, heldur hvernig ég bregst við því sem gerist. Þegar ég breytist innan frá breytist það hvernig ég sé heiminn – ég fer að sjá hann í gegnum ný gleraugu.

Ég lærði líka að ég get valið hverju ég veiti athygli. Allt sem ég veiti athygli vex, hvort sem það er nærandi eða letjandi.

Helgun í eigin lífi

Á vinnumarkaði eru starfsmenn oft flokkaðir í þrjá hópa: helgaða, hlutlausa og óhelgaða. Helgaðir fara fram úr væntingum, hlutlausir mæta, gera sitt og fara, og óhelgaðir kvarta, sýna andstöðu og draga aðra niður.

Það er áhugavert að spegla þessa flokkun yfir á lífið sjálft og spyrja: Hvar stend ég í mínu eigin lífi?

Eigin skemmdavargur

Sá sem skemmir fyrir sjálfum sér, lifir í fórnarlambshlutverki, kennir öðrum um, býr við skort og er með neikvætt innra tal. Ég hef verið þar. Ég reif mig niður og trúði því að hamingjan kæmi utan frá. En ekkert ytra getur fyllt tómarúm ef við erum ekki sátt við okkur sjálf. Hamingjan býr innra með okkur og blómstrar þegar við lærum að elska okkur.

Hlutlaus manneskja

Hún fer í gegnum dagana á sjálfstýringu, dvelur í þægindahringnum og óttast breytingar. Ég hef líka verið þar. Ég frestaði draumum mínum af ótta við mistök eða höfnun. Til skamms tíma er auðveldara að gera ekkert, en til lengri tíma er það oft mjög kostnaðarsamt. Lífið líður hjá og við vitum varla hvert tíminn fór.

Helguð manneskja

Hún mætir lífinu af heilum hug, sér tækifæri, elskar að læra og vaxa og ber ábyrgð á eigin lífi. Hún ræktar jákvæð innri samskipti, eltir drauma sína, nærir líkama, huga og sál og finnur hugrekkið til að stíga inn í óttann, jafnvel þegar það er óþægilegt. Hún veit að breytingar krefjast seiglu.

Mín eigin vegferð - frá sjálfsnðurrifi til helgunar

Ég hef verið allar þessar manneskjur. Ég hef lifað í skugga, reynt að þóknast öðrum og hunsað mínar eigin þarfir. Ég hef verið hlutlaus og látið dagana líða án þess að tengjast eigin líðan.

Síðustu ár hef ég stigið bæði lítil og stór skref í átt að helgun. Ég hef lært að staldra við, breyta innri samskiptum mínum, ná meiri stjórn á hugsunum mínum og setja mig í fyrsta sæti – ekki af eigingirni, heldur af virðingu og væntumþykju.

Í dag tek ég eftir tilfinningum mínum og samþykki bæði gleðina og sorgina. Ég veit að ég er hvorki hugsanir mínar né tilfinningar – ég er sú sem upplifir þær. Erfiðir dagar koma og fara, rétt eins og þeir góðu. Smám saman er ég að læra að elska alla partana mína og gefa þeim rými.

Ég hlusta á líkamann minn, hlúi að andlegri heilsu og mæti sjálfri mér af mildi. Það er ekki alltaf auðvelt, en það verður auðveldara með tímanum. Stóri munurinn er sá að þegar mér gengur illa ríf ég mig ekki lengur niður. Ég samþykki, læri og held áfram – vitandi að þetta mun líða hjá og er hluti af vegferðinni.

Það tekur tíma að breyta gömlum mynstrum og venjum sem eiga rætur í uppvexti okkar. Það sem hefur hjálpað mér mest er að muna að litlu skrefin skipta máli. Vegferðin er markmiðið – ekki áfangastaðurinn. Eitt lítið skref getur verið upphafið að nýrri leið.

Hvar stendur þú?

Kannski þekkir þú þessa vegferð. Kannski ertu enn að leita að hamingjunni í ytra umhverfi, bíða eftir „rétta tímanum“. Kannski lifir þú á sjálfstýringu þar sem dagar renna saman. Og kannski ertu þegar farin(n) að finna kraftinn og hugrekkið sem býr innra með þér.

Mundu þetta:

Það getur verið erfitt að breyta – en það getur verið enn erfiðara að gera ekki neitt.

Hvar ert þú í þínu lífi? Og hvaða litla, hugrakka skref getur þú tekið í dag?